नेपालकै प्रमुख व्यापारिक केन्द्र वीरगञ्ज न केवल आर्थिक गतिविधिको मुटु हो, यो शहर ऐतिहासिक र सांस्कृतिक धरोहरले भरिपूर्ण एक समृद्ध सहर हो। वीर शमशेरले स्थापना गरेको यो शहर समयानुसार परिवर्तन हुँदै आएको छ। वर्तमानमा नगर प्रमुख राजेशमान सिंहको नेतृत्वमा अघि सारिएका पूर्वाधार विकास र सौन्दर्यीकरणका योजनाहरूले सहरलाई आधुनिक दिशातर्फ डोर्याउने प्रयास गरिरहेका छन्, जसलाई केवल नकारात्मक दृष्टिकोणले मात्र मूल्यांकन गर्नु न्यायसंगत हुँदैन।

विकास समयको माग हो। शहर स्थिर हुँदैन, तिनीहरू समयअनुसार परिवर्तन र प्रगतितर्फ जान्छन्। आज वीरगञ्जमा भइरहेको सडक विस्तार, ढल निकास, हरियाली, र अन्य पूर्वाधार सुधारका योजनाहरूको उद्देश्य नै बढ्दो जनसंख्या, ट्राफिक चाप, र प्रदूषण व्यवस्थापन गर्नु हो। पाँचवटा मात्र मुख्य सडकले आर्थिक केन्द्र बनेको वीरगञ्जको बोझ थेग्न सक्ने अवस्था नरहेकोप्रति सरोकारवालाहरू गम्भीर हुनु आवश्यक छ।

विकासका क्रममा अस्थायी असहजता आउन सक्छ, तर दीर्घकालीन रुपमा त्यसले नागरिक जीवनमा गुणात्मक सुधार ल्याउने निश्चित छ। अहिले आलोचना गरिरहेका धेरैले भोलि यही परिवर्तनलाई प्रशंसा गर्नेछन्। त्यसैले विकासलाई विनाशको रूपमा होइन, अवसरको रूपमा बुझिनु जरुरी छ।

भरतपुरमा ६ लेनको सडक आवश्यक छ भन्ने मान्यता राखिन्छ भने, वीरगञ्ज जस्तो औद्योगिक र सीमा नजिकको सहरमा झनै ठूला पूर्वाधार आवश्यक हुनु स्वाभाविक हो। यस्तो सहरलाई 'विकासको आवश्यकता छैन' भन्ने सोच दुर्भाग्यपूर्ण मात्रै होइन, पूर्वाग्रही समेत हुन सक्छ। भरतपुरको विकास स्वागतयोग्य भए पनि वीरगञ्जको उपेक्षा गर्नु गलत हुनेछ।

नगरपालिकाले योजनाबद्ध, पारदर्शी र समावेशी ढंगले विकास अघि बढाउने हो भने वीरगञ्ज समृद्ध, सुव्यवस्थित र नागरिकमैत्री सहरको रूपमा उभिन सक्ने छ। ऐतिहासिक सम्पदालाई जोगाउँदै आधुनिक पूर्वाधार निर्माण गर्न सकिन्छ — जसका लागि सरकार र सबै सरोकारवालाहरूको साझा प्रतिबद्धता आवश्यक छ।

वीरगञ्जको विकास अब आवश्यकताको मात्र विषय होइन, राष्ट्रिय समृद्धिको अनिवार्य अंग हो। यो सहरको सम्भावनालाई सदुपयोग गर्नु अहिलेको प्रमुख चुनौती र अवसर दुवै हो।